Ο μπαμπάς μέθυσε…

 

Άρθρο της Ήρας Λαμπίρη

dad.methyse«Ο μπαμπάς μέθυσε!…» μου είπε την Κυριακή του Πάσχα ένα οχτάχρονο κορίτσι που παρευρέθηκε στην καθιερωμένη πασχαλιάτικη σύναξη. Σύναξη σαραντάρηδων δηλαδή, που ο πατέρας –καλός γονιός και με ενδιαφέρον για τα παιδιά του, έφερε μαζί τα κορίτσια του, οχτώ και δέκα χρονών αντίστοιχα. Είχε αυτή τη δυνατότητα γιατί ήταν το ένα από τα δύο σαββατοκύριακα το μήνα που έβλεπε τα παιδιά του.

Τα έφερε μαζί. Καλά έκανε. Ευκαιρία να δούνε τους φίλους του, να χορέψουνε με ωραία τζαζ μουσική, να κοινωνικοποιηθούνε, έξυπνα πλάσματα και πολύ ομιλητικά, δεν είχανε κανένα απολύτως πρόβλημα να παίζουν τόσο μεταξύ τους όσο και με κάνα δυο άλλα παιδιά που παρευρέθηκαν. Εξάλλου, το να παίρνει μαζί του τα παιδιά στην εξοχή, σε βόλτες, σε εκδρομές, είναι κάτι που το συνηθίζει, και που τα παιδιά το λατρεύουν.

Όμως κάτι πήγε στραβά, κάτι δεν υπολογίστηκε σωστά. Σκέφτηκα εγώ μέσα μου δηλαδή, όταν τον είδα να παραπατάει. Έψαχνε για άλλο ένα τσιγάρο, έψαχνε για το ποτό του, το 4ο; το 5ο; το 6ο; Δεν μπορώ να ξέρω , αφού το μόνο που έβλεπα ήταν ότι παραπατούσε.

Με πλησίασαν τα κορίτσια. Μιλάγαμε και νωρίτερα, και παίζαμε μαζί, κι έτσι μάλλον είχαν αποκτήσει μια αίσθηση οικειότητας και εμπιστοσύνης απέναντί μου. Η μικρή, πιο ετοιμόλογη από τη μεγάλη όπως είθισται, μου λέει με παράπονο και φόβο στα κατάμαυρα εκφραστικά ματάκια της: «μέθυσε ο μπαμπάς…»

Μου είπε ότι η εικόνα του τη φοβίζει, ότι δεν μπορεί να συνεννοηθεί μαζί του όταν γίνεται έτσι, ότι κάνει σα μωρό, ότι φοβάται που η μαμά θα του βάλει πάλι τις φωνές, και πάλι θα τσακώνονται (ναι, οι φωνές σπάνια σταματάνε ακόμα και μετά το διαζύγιο). Η μεγάλη κόρη, συνέχιζε να χορεύει. Φαινόταν αμέριμνη, κι όμως οι κινήσεις της ήταν τόσο υπολογισμένες: έπρεπε να δείξει σε όλους τους φίλους του πατέρα της ότι όλα θα πάνε καλά, ότι εκείνη είναι ικανή σχεδόν από μόνη της –τι κι αν είναι 10- να κρατήσει στο ύψος της την οικογένεια, να δείξει δυνατή, κι έτοιμη τόσο να τον υπερασπιστεί όσο και να τον προστατεύσει.

Μέχρι οι υπόλοιποι ενήλικες να καταλάβουν τι έχει συμβεί και να καλέσουν ταξί, τα κορίτσια προσπαθούσαν να καλύψουν την «πατάτα» του μπαμπά. Βρήκαν τα μπουφάν τους, τον έντυσαν με το δικό του (μόνος του δεν μπορούσε), χαιρέτησαν τον κόσμο, και με κοίταξαν με απορία.

Τους είπα ότι οι μεγάλοι καμιά φορά χάνουν την αίσθηση του πόσο τους επηρεάζει το αλκοόλ, και πίνουν ένα ποτηράκι παραπάνω γιατί έχουν άγχη και αγωνίες.

Τους είπα ότι δεν ευθύνονται αυτές, κι ότι δεν είναι δική τους δουλειά να τον προστατεύουν, αλλά δική του.  Κι ότι όταν αυτός δεν είναι σε θέση, καλό είναι να απευθύνονται σε έναν από τους ενήλικες στο χώρο.

Τους είπα κι ότι όταν ξυπνήσουν το πρωί ο μπαμπάς θα είναι πάλι καλά, κι αυτός που ξέρουν, αλλά τότε θα είναι μια καλή στιγμή να του πουν πώς ένιωσαν το προηγούμενο βράδυ όταν τον είδαν μεθυσμένο.

Θύμωσα που από απερισκεψία ή ακόμα  κι από ανθρώπινη αδυναμία, μέσα σε ένα βράδυ που θα περίμενε κανείς να είναι ευχάριστο, κάποιος στέρησε την παιδικότητα από τα παιδιά του. Που δε σκέφτηκε ότι όταν αυτά τα κορίτσια μπουν στην εφηβεία, τα πρώτα τους ποτά θα παραπέμπουν στη σκέψη ενός πατέρα που καταρρέει και δεν μπορεί να τις φροντίσει. Που θα τρέμουν μη μεθύσουν και ρεζιλευτούν. Που θα νευριάζουν με τους φίλους τους που δοκιμάζουν τα πρώτα τους μεθύσια και δεν θα ξέρουν καν γιατί νευρίασαν. Που αυτός ο πατέρας που τόσο αγαπούν και ποτέ δε θα προδώσουν, τις προδίδει κάθε φορά που τον βλέπουν έτσι.

Δε λέω, άνθρωποι είμαστε και μπορεί σε όλους να συμβεί να πιούμε μια φορά και λίγο παραπάνω. Αλλά όταν αυτό γίνεται συστηματικά και μπροστά στα παιδιά μας, υπάρχει πρόβλημα, ηθικό και πρακτικό. Και σ’ αυτό το κείμενο που απλά καταθέτω τις δικές μου σκέψεις, δε θα μιλήσω καν για το πώς ο αλκοολισμός οδηγεί συχνά στη βία και την κακοποίηση. Αναφέρομαι μόνο στις ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει πάνω στα παιδιά μας. Και στην ευθύνη που φέρουμε, με το που γινόμαστε γονείς, είτε το αποφασίσαμε είτε όχι.

Κατηγορίες : Γονείς, Διαζύγιο, Παιδιά, Ψυχολογία
Ετικέτες : , , , , , ,

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

*